ادروم ادروم
بستن فعال ترین کاربر این ماه
شما هم ميتوانيد با فعاليت مستمر و مفيد کاربر برتر شويد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ آواتار کاربر برتر اين ماه
صفحه 2 از 2 نخستنخست 12
نمایش نتایج: از 11 به 14 از 14

موضوع: کتاب تاریخ بیهقی

  1. Top | #11
    مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی
    مهرآفرین آنلاین نیست.
    ورود به پروفایل ایشان

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد
    تاریخ عضویت
    Sep 2017
    شماره عضویت
    71
    نوشته ها
    1,932
    میانگین پست در روز
    12.53
    تشکر
    58
    تشکر شده 40 بار در 39 پست
    مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی
    اشاره: موضوع اصلی تاریخ بیهقی، تاریخ حکومت سلطان مسعود غزنوی است؛ اما افزون بر تاریخ غزنویان، مطالبی درباره تاریخ صفاریان، سامانیان و دوره پیش از پادشاهی محمود غزنوی دارد. نسخه اصلی کتاب حدود ۳۰ جلد بوده که بخش زیادی از آن از بین رفته* و امروزه تنها حدود پنج مجلدش بر جای مانده* است.

    نثر استوار، اطلاعات بسیار ارزشمند در موارد گوناگون، رعایت انصاف و بیان شیرین و پرکشش، از ویژگیهای این کتاب هستند؛ چنان که می*نویسد: «سخنی نرانم تا خوانندگان این تصنیف گویند: شرم باد این پیر را! غرض من آن است که تاریخ*پایه*ای بنویسم و بنایی بزرگ افراشته گردانم، چنان که ذکر آن تا آخر روزگار باقی*ماند.»
    یکی از کسانی که زحمت بسیاری بر خود هموار کرد و دشواری*های این کتاب کهن را آسان نمود و به نوعی در دسترس عموم نهاد، مرحوم استاد خطیب رهبر بود که کارش با استقبال فراوانی روبرو شده است. آنچه در پی می*آید، بخشهایی از مقدمه پربار و مفصل ایشان است:
    ***
    تاریخ مسعودی معروف به «تاریخ بیهقی» یکی از آثار بسیار گرانبهای نثر فارسی و تاریخ و نمودار کمال دانش و بینش و هنر نویسندگی تاریخ نگار نامدار ایران ابوالفضل محمدبن حسین بیهقی دبیر است که به همت والای استاد دانشمند، جناب دکتر علی*اکبر فیاض که عمر گرامی را در تصحیح آن به پایان برده و از این راه خدمتی بزرگ به تاریخ و ادب ایران فرموده*اند، در سال ۱۳۲۴ در تهران و در سال ۱۳۵۰ از سوی دانشگاه مشهد انتشار یافت. [... او] درباره ارزش کار بیهقی از نظر تاریخ*نگاری و نویسندگی در مقدمه عالمانه خود بر تاریخ بیهقی چنین نگاشته*اند:
    «در جزو چند کتاب معدودی که از نثر فارسی پیش از مغول مانده است، یکی کتاب حاضر یعنی تاریخ خواجه ابوالفضل بیهقی است که از شاهکارهای ادب فارسی به شمار می*رود. این کتاب از جهت موضوع، نمونه*ای از تاریخ*نویسی خوب و از حیث انشا، مثالی از بلاغت زبان ماست. بیهقی موجد فن تاریخ نیست، پیش از او به زبان فارسی تاریخ*ها نوشته*اند؛ ولی در همه مورخین قدیم ما شاید، هیچ* کس به قدر بیهقی معنی تاریخ را درست نفهمیده و به شرایط و آداب تاریخ*نویسی استشعار نداشته است.
    ابداعی که بیهقی در این فن آورده، حتی در نظر خود او بی*سابقه* بوده است. خود او می*گوید: «در دیگر تواریخ، چنین طول و عرض نیست که احوال را آسانتر گرفته*اند و شمّه*ای بیش یاد نکرده*اند؛ اما چون من این کار پیش گرفتم، می**خواهم که داد این تاریخ را به*تمامی بدهم و گرد زوایا و خبایا برگردم تا هیچ از احوال پوشیده نماند.»
    در طنز به تواریخ قدیم می*نویسد: «اگرچه این اقاصیص از تاریخ دور است، چه در تواریخ چنان می*خوانند که فلان پادشاه فلان سالار را به جنگ فرستاد و فلان روز جنگ یا صلح کردند و این آن را بزد و بر این بگذشتند؛ اما من آنچه واجب است، به جای آرَم.»
    این واجب چه بوده است؟ نوشتن تاریخی زنده و حساس برای آیندگان؛ زیرا بیهقی به قول خود تاریخ را برای آیندگان می*نوشته و به*خوبی متوجه بوده است که آیندگان تاریخ زنده و حساس می*خواهند، این است سرّ این تفصیل*پردازی*های دلاویز و چهره*سازی*های زیبا که مایه امتیاز این کتاب شده است.
    صداقت و اطلاع
    دو شرط عمدة مورخ، صداقت و اطلاع است که بیهقی شاید بیش از خوانندگان خود متوجه اهمیت آن بوده است و بدین جهت در هر فرصتی خوانندگان را از راستگویی و حقیقت*دوستی و همچنین از احاطه و اطلاع خود بر اخبار اطمینان می*دهد؛ چنان که خوانندگان در تضاعیف کتاب ملاحظه می*کنند و مخصوصاً در خطبه باب خوارزم (در آخر کتاب) که مورخ در آنجا روش خود را در انتقاد مدارک و اسناد به شرح ذکر کرده و نموداری از طرز فکر دقیق خود را نشان داده است.
    مندرجات کتاب بیهقی یا از مشهودات خود اوست که در طی روزگار با دقت تمام تعلیق می*کرده، یا اطلاعاتی است که با کنجکاوی بسیار از اشخاص مربوط و مطلع به دست می*آورده، یا منقولاتی است از کتاب*ها که غالباً نام آنها را ذکر می*کند و حتی راجع به ارزش آنها نظر خود را اظهار می*دارد. بیهقی از سالیان دراز تألیف این کتاب را در نظر داشته و با دلبستگی و علاقه*مندی تمام به تهیه مواد آن مشغول بوده و برای این کار، از موقع مساعد خود در دربار استفاده*ای کرده است که به قول خودش برای دیگر کسی میسر نبوده است.
    هنر بیهقی
    ولیکن برای نوشتن تاریخ تنها داشتن مواد کافی نیست، هنری هم لازم است که از این مواد استفاده کند؛ یعنی انشایی که بتواند گذشته محوشده را پیش چشم آیندگان مجسم و محسوس سازد و هنر بیهقی اینجاست. در نوشته*های قدیم کمتر کتابی است که بتواند با کهنگی زبان اینقدر برای خوانندگان خود جذبه داشته باشد و هر خواننده*ای، به شرط آشنایی با زبان، آن را با ولع و اشتیاق و بدون کسالت و ملال بخواند. هنر بیهقی اوج بلاغت طبیعی فارسی و بهترین نمونه هنر انشایی پیشینیان است که زیبایی را در سادگی می*جسته و از تماس با طبیعت زبانی، مانند طبیعت گرم و زنده و ساده و باشکوه داشته*اند. در کتاب بیهقی نمونه*های مختلفی از انشا هست و قطعه*هایی دارد که از حیث بلاغت، سند لیاقت زبان فارسی محسوب می*شود.»
    تغییر سبک
    استاد بزرگ فقید، ملک*الشعرای بهار در سبک*شناسی یا تاریخ تطور نثر فارسی می*نویسند: در این یک قرن (دوره غزنوی و سلجوقی اول ۴۵۰ ـ ۵۵۰) انقلاباتی که موجب تغییر سبک و تجدید طریقه نثر و نظم باشد پدید نمی*آید… و اگر چیزی از گوشه و کنار به وجود آمد، به همان سبک و شیوه دیرینه نوشته می*شد؛ مانند کتب ناصرخسرو علوی که در نیمه دوم قرن پنجم تألیف یافته است و با شیوه نثر سامانیان برابر است و غالب الفاظ و ترکیبات و اصطلاحات قدیم را در آن رسالات به قرار اصل می*بینیم… پس اینکه ما این فصل را مستقل و جدا از فصل پیشین ساختیم، برای آن بود که چند کتاب را که به سبکی خاص در این قرن به وجود آمده و از حیث سبک و شیوه، استقلالی داشت و لایق بود که برای آنها فصلی جداگانه باز گردد، از اعتبار خود نینداخته باشیم و از آن کتب است، یکی نوشته*های ابونصر مشکان، دو دیگر «تاریخ بیهقی» و سه دیگر سیرالملوک خواجه نظام الملک و چهارم قابوسنامه عنصرالمعالی کاووس است که با سبک قدیم تفاوت*هایی دارند و هر کدام جداگانه قابل بحث و مطالعه است و اتفاقاً شیوه این کتب پس از طی شدن قرن پنجم نیز به*تدریج فراموش می*شود، و بلافاصله سبک نثر دگرگون شده و نثر فنی به وجود می*آید…
    سبک بیهقی به عین، تقلیدی است از سبک نثر ابونصر مشکان؛ چنان که میان منشآت ابونصر و شاگردش هیچ*گونه تفاوت موجود نیست».

  2. Top | #12
    مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی
    مهرآفرین آنلاین نیست.
    ورود به پروفایل ایشان

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد
    تاریخ عضویت
    Sep 2017
    شماره عضویت
    71
    نوشته ها
    1,932
    میانگین پست در روز
    12.53
    تشکر
    58
    تشکر شده 40 بار در 39 پست
    مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی
    فن نثر

    استاد دانشمند، جناب دکتر خطیبی در کتاب فن نثر در ادب پارسی، مختصات سبک نثر فارسی در دوره غزنوی و سلجوقی اول (۴۵۰ ـ ۵۵۰) را بدین گونه خلاصه کرده*اند:
    «نخست: استعمال مفردات عربی بیش از دوره قبل (دوره سامانی ۳۰۰ ـ ۴۵۰) با حفظ حدود زبان فارسی از ورود لغات دشوار و متکلف عربی.
    دوم: شروع به استعمال آیات و احادیث و اشعار و امثله و استعارات، برای آراستن کلام در حدی متعارف و خالی از تکلف.
    سوم: رعایت تکلفات و صنایع؛ در مقیاسی که هنوز نثر را از شیوة مرسل دور نمی**ساخت و مناسبات لفظی را بر بیان معنی رجحان نمی*نهاد.

    چهارم: به کار نبردن سجع که نثر فارسی برای قبول و استعمال آن هنوز آمادگی نداشت و مراعات این صنعت ناگزیر مفردات لغوی بیشتری را از زبان عربی در پی می*آورد که با روش نثر فارسی سازگار نبود.
    پنجم: ترکیب جُمل، که در این سبک هنوز شیوة دیرین خود را تا حدودی حفظ کرده است و مفردات عربی در آن به گونه*ای استعمال می*شود که از سیاق سخن فارسی بیگانه نیست؛ مانند جمع بستن لغات عربی به فارسی، یا جمع بستن جمع عربی بار دیگر به فارسی، یا آوردن یای مصدری به جای مصادر عربی و نظایر آن.
    ششم: به عکس دوره قبل روش جمله*بندی عربی، به*خصوص در آثار ترجمه شده از آن زبان در نثر این دوره کمتر دیده می*شود و این از آن جهت است که نثر پارسی با گذشت بیش از یک قرن از دورة تحول و تکامل، به*تدریج روش خود را در ترکیب جمل مستقر ساخته بود. در این دوره ارکان فرعی که بیش از آن، بعد از فعل یا رابطه می*آمد؛ در متن جمله جای گرفت و فعل در انتهای جمله و مفعول بعد از فاعل و قبل از فعل ذکر می*شد. قیود و صفات، براساس رابطه خود با هر یک از اجزای جمل، در پی* همان جزء می*آمد؛ مگر در موارد تعدد قیود و صفات که گاه بعضی از آن قبل از فعل و بعضی بعد از آن می*آمده است.

    رعایت همین نکات موجب آمد که کوتاهی جمل، به سبک دوره قبل (دوره سامانی۳۰۰ـ۴۵۰) که از مختصات نثر آن دوره بود، به همان صورت در این سبک مراعات نشود و در عین حال، کیفیت وصل و فصل و تسلسل و توالی معنی در آن همچنان به شیوه قدیم محفوظ بماند.
    هفتم: روش ایجاز و مساوات در این دوره تا حدودی جای خود را به اطناب می*سپرد و از این حیث نثر را در حد فاصل، بین سبک ساده قدیم و سبک فنی دوره بعد (دوره سلجوقی دوم و خوارزمشاهیان ۵۵۰ـ۶۰۰) قرار می*دهد. نمونه*هایی از درج شعر در نثر دیده می*شود. اقتباس آیات و احادیث و امثله و حکم، چنان که گذشت، برای آرایش کلام در حدی متعارف رواج می*یابد. ترادف و تضاد و تجانس لفظی به نسبتی محدود، در نثر راه پیدا می*کند و مسیر تطور نثر را به سوی توازن و تقسیم به قرائن که در دوره بعد به طریقی متکلف در بیشتر اقسام آن رواج می*یابد، هموار می*سازد.
    هشتم: تنوع و احتراز از تکرار نیز یکی دیگر از مختصات نثر این دوره است.
    در دوره قبل تکرار فعل یا رابطه، در جمل متوالی و تکرار لغات، شیوه طبیعی نثر بود. در این دوره تکرار جای خود را به حذف به قرینه می*دهد. افعال و روابط معمولاً در جمل متعاطف در نخستین جمله ذکر و از دیگر جمل به قرینه حذف می*گردد و از افعال مرکب نیز جزء مکرر، به همین صورت به قرینه مذکور محذوف می*شود. حذف مفرد به قرینه جمع و جمع به قرینة مفرد نیز در نثر این دوره معمول و متداول است.
    نهم: با این همه باید گفت: نثر پارسی در این دوره هنوز شیوة نثر مرسل را دنبال می*کند، لفظ با معنی برابر است و معانی از هم دور نمی*افتد. نه به اسلوب قدیم ساده است و نه به سبک دوره بعد (دوره غزنوی و سلجوقی دوم) فنی و متکلف.
    شاید بتوان نثر این دوره را با در نظر گرفتن مفهومی که از نثر خواسته می*شود، در شمار رساترین و روان*ترین آثار منثور در تاریخ تطور نثر فارسی دانست و اگر نثر دوره قبل (دوره سامانی) را نثر ساده و مرسل بنامیم، می*توانیم نثر این دوره (دوره غزنوی و سلجوقی اول) را در مقام مقایسه، نثر مرسل عالی بخوانیم.»
    شیوه سهل و ممتنع
    این نکته گفتنی است که تاریخ*نویس فرزانه و ادیب نامدار در نگارش اثرگرانقدر خود شیوه سهل و ممتنع را به کار بسته و در به*گزین کردن و واژه*ها هنرنمایی کرده است. در اینجا نظر خوانندگان را به برخی از واژه*های شیوای ساده و مرکبی که در این کتاب است، معطوف می*داریم: آرام*گونه، ابله*گونه، ایمن*گونه، ایدونی، با دیدار، بالاگونه، بهتر آمد، به*گزین، بی*اندام، بی*گناه*گونه، پارینه، پایاب، پایچه، پسرپدری، پیاده*گونه، پیرانه*سر، پیشترک، پیل*وار، ترگونه، تن*آسان، جگر**آور، خجل*گونه، خرده*مردم، خلوت*گونه، خوابک، خواهشک، دادگان، درازآهنگ، درسپارند، درنارسیده، دست*رشت، دست*گرای، دشمنایگی، دل*انگیز، دندان مزد، دو گروهی، دیداری، دینه، دیوار*بست، راه بیراه، رایگانگی،رنج*گونه، روزینه، ریشاریش، زاد و بود، زاستر، سخت*سری، سرغوغا، سرهنگ*شمار، سوزیان، شادروانک،فراکرد، فره*مند، فریفتگار، کارنادیدگان،کم*اندیشگی، گذاره، گرانمایه*گونه، گردن*آورتر، گرگ*آشتی، گرمگاه، مایه*دار، متواری*گاه، مرغ*دل، نابیوسان، ناچاره، نادرگذاشتنی، ناشیرین، نپایست، نرم*گونه، نگرایستی، نوآیین، نوباوه،نوخاستگان، نیست*همتا، نیک اسبه، نیم دشمن، نیم*عاصی، وجه گونه، هزارگانی، یک سوارگان…
    چیره*دستی بیهقی در نویسندگی و آگاهی او از قاعده*های دستوری زبان فارسی موجب گرد آمدن بسیاری از نکات دقیق صرف و نحو زبان فارسی در این کتاب شده است.

  3. Top | #13
    مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی
    مهرآفرین آنلاین نیست.
    ورود به پروفایل ایشان

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد
    تاریخ عضویت
    Sep 2017
    شماره عضویت
    71
    نوشته ها
    1,932
    میانگین پست در روز
    12.53
    تشکر
    58
    تشکر شده 40 بار در 39 پست
    مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی
    ابوالفضل بیهقی؛ خالق سبکی جدید در نثر فارسی



    مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی ابوالفضل بیهقی که به عنوان ادیب و مورخ برجسته ایران و پدیدآورنده کتاب گرانسنگ «تاریخ بیهقی» شهرت یافته، خالق سبکی جدید در نثر فارسی است.
    به گزارش ایسنا، بیشتر شهرت بیهقی به* دلیل نگارش کتاب معروف «تاریخ بیهقی» است که یکی از مهم*ترین منابع تاریخی درباره دوران غزنوی به شمار می*رود.
    او اوایل عمر خود را در نیشابور به تحصیل علم و دانش مشغول بود، سپس به سمت دبیری وارد دیوان محمود غزنوی و حکمرانان بعد از او شد و در سال ۴۱۸ ه. ش پس از درگذشت استادش بونصر مشکان به سمت دبیر دیوان شاهی برگزیده شد.
    این مورخ بزرگ ایرانی نوشتن کتاب «تاریخ بیهقی» را در سن ۴۳ سالگی، آغاز کرد و ۲۲ سال از عمر خود را صرف نوشتن آن کرد، موضوع این کتاب تاریخی است و در ۳۰ جلد، اما از این ۳۰ جلد تنها ۶ جلد باقی مانده و این نکته قابل ذکر است که جلد اول موجود، از میانه آن آغاز می*شود.
    اهمیت کتاب «تاریخ بیهقی» برکسی پوشیده نیست و تاثیر آن بر متون بعد از خود گواهی بر ارزشمندی این کتاب است؛ کتابی که با ظهور خود سبک جدیدی را در نثر فارسی خلق کرد و با گذشت زمان نه تنها از اهمیت آن کاسته نشد، بلکه بر شکوه و عظمت آن افزود.
    «تاریخ بیهقی» آیینه تمام*نمای دوران این نویسنده صاحب سبک است که می*تواند قواعد مملکت*داری، شهرسازی، سطح زندگی مردم، طبقات اجتماعی، فرهنگ جامعه، اوضاع دربار و دیوان*ها، آداب و سنت*های رایج در جامعه، جهان*بینی مردم و حتی خصوصیات اخلاقی و شخصیت*شناسی هر یک از چهره*های تاریخی را می*توان در آن مشاهده کرد.

    دقت و هوشیاری ابوالفضل بیهقی در بیان جزییات و توصیف وقایع به حدی بود که خواننده با خواندن آن احساس می*کرد که بیهقی در آن صحنه*ها حاضر بوده و نکته قابل توجه این است که بیهقی در بعضی از رویدادها، خود شاهد ماجرا نبوده و آن*ها را از زبان عامه مردم نقل می*کند اما این وقایع در فضای کلی تاریخ هیچ تفاوتی با آنچه او به چشم خود دیده، ندارد و این بیانگر زیرکی و هنرمندی بی*نظیر این نویسنده است.
    یکی از بخش*های بسیار مهم «تاریخ بیهقی»، داستان «حسنک وزیر» است. بیهقی ۸۵ سال زندگی کرد و به دنبال نوشتن کتاب*های متعدد بود تا اینکه در سال ۴۵۶ ه. ش درگذشت و به این ترتیب ۱۹ سال پس از اتمام این کتاب ارزشمند چشم از جهان فرو بست.

  4. Top | #14
    مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی
    مهرآفرین آنلاین نیست.
    ورود به پروفایل ایشان

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد
    تاریخ عضویت
    Sep 2017
    شماره عضویت
    71
    نوشته ها
    1,932
    میانگین پست در روز
    12.53
    تشکر
    58
    تشکر شده 40 بار در 39 پست
    مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی
    بیوگرافی و زندگینامه



    به سال 385 ه. ق در ده حارث آباد بیهق(سبزوار قدیم) کودكی به جهان آمد كه نامش را ابوالفضل محمد نهادند. پدر كه حسین نامیده می‏شد، كودك را به سالهای نخستین در قصبه بیهق و سپس، در شهر نیشابور به دانش‏اندوزی گماشت. ابوالفضل كه از دریافت و هوشمندی ویژه‏ای برخوردار بود و به كار نویسندگی عشق می‏ورزید، در جوانی از نشابور به غزنین رفته (حدود 412 هـ.ق)، جذب كار دیوانی گردید و با شایستگی و استعدادی كه داشت به زودی به دستیاری خواجه ابونصر مشكان گزیده شد كه صاحب دیوان رسالت محمود غزنوی بود و خود از دبیران نام ‏آور روزگار. این استاد تا هنگام مرگ لحظه ‏ای بیهقی را از خود جدا نساخت و چندان گرامی و نزدیكش می‏داشت كه حتی نهفته ‏ترین اسرار دستگاه غزنویان را نیز با وی در میان می‏نهاد، و این خود بعدها كارمایه گرانبهایی برای تاریخ بیهقی گردید، چنانكه رویدادهایی را كه خود شاهد و ناظر نبوده از قول استاد فرزانه خویش نقل كرده كه پیوسته «در میان كار» بوده است و در درستی و خرد بی‏همتا.

    پس از محمود، بیهقی در پادشاهی كوتاه مدت امیر محمد (پسر كهتر محمود) دبیر دیوان رسالت بود و شاهد دولت مستعجل وی؛ و آنگاه كه ستاره اقبال مسعود درخشیدن گرفت، نظاره ‏گر لحظه به لحظه اوج و فرود زندگانی او بود، و هم از این تماشای عبرت انگیز است كه تاریخ خویش را چونان روزشمار زندگی این پادشاه و آیینه تمام نمای دوران وی فراهم آورده است. پس از در گذشت بونصر مشكان (431 هـ.ق) سلطان مسعود، بیهقی را برای جانشین استاد از هر جهت شایسته ولی«سخت جوان» دانسته ــ هر چند كه وی در این هنگام چهل و شش ساله بوده است ـــ از این رو بو سهل زوزنی سالخورده را جایگزین آن آزادمرد كرد و بیهقی را بر شغل پیشین نگاه داشت. ناخشنودی بیهقی از همكاری با این رئیس بدنهاد، در كتاب وی منعكس است، تا آنجا كه تصمیم به استعفا گرفته است، ولی سلطان مسعود او را به پشتیبانی خود دلگرم كرده و به ادامه كار واداشته است.

    پس از كشته شدن مسعود (432 هـ.ق) بیهقی همچون میراثی گرانبها، پیرایه دستگاه پادشاهی فرزند وی (مودود) گردید، و پس از آنكه نوبت فرمانروایی به عبدالرشید ـ پسر دیگری از محمود غزنوی ـ رسید، بیهقی چندان در كوره روزگار گداخته شده بود كه در خور شغل خطیر صاحبدیوانی رسالت گردد. اما دیری نپایید كه در اثر مخالفت و سخن چینی‏های غلام فرومایه ولی كشیده‏ ای از آن سلطان، از كار بر كنار گردید، و سلطان دست این غلام را در بازداشت بیهقی و غارت خانه وی باز گذارد. بیهقی سر گذشت دردناك این دوره از زندگی خود را در تاریخ مفصل خود آورده بوده است كه این بخش از نوشته ‏های وی جزو قسمتهای از دست رفته كتاب است، ولی خوشبختانه عوفی در فصل نوزدهم از باب سوم «جوامع الحكایات» این داستان را نقل {به معنا} كرده است:

    هنگامی كه سلطان عبدالرشید غزنوی، به دست غلامی از غلامان شورشی (طغرل كافر نعمت) كشته شد (444 هـ.ق) با دگرگون شدن اوضاع، بیهقی از زندان رهایی یافت، ولی با آنكه زمان چیرگی غلام به حكومت رسیده، پنجاه روزی بیش نپاییده و به قول صاحب «تاریخ بیهق» بار دیگر «ملكبا محمودیان افتاد»، بیهقی دیگر به پذیرفتن شغل و مقام درباری گردن ننهاد و كنج عافیت گزید و گوشه‏ گیری اختیار كرد.


    زمان تألیف كتاب :


    بیهقی كه دیگر به روزگار پیری و فرسودگی رسیده و در زندگی خود و پیرامونیان خویش فراز و نشیبهای بسیار دیده بود، زمان را برای گردآوری و تنظیم یادداشتهای خود مناسب یافته و از سال 448 هـ .ق به تألیف تاریخ پردازش خود پرداخت و به سال 451 این كار را به انجام رسانید، یعنی اندكی پس از درگذشت فرخزاد بن مسعود و آغاز پادشاهی سلطان ابراهیم بن مسعود(جلـ 451، ف 492).


    مرگ بیهقی :




    بیهقی هشتاد و پنج سال زیسته و به تصریح ابوالحسن بیهقی در«تاریخ بیهق» به سال 470 هـ.ق در گذشته است و به این ترتیب نوزده سال پس از اتمام تاریخ خویش زنده بوده و هرگاه به اطلاعات تازه ای در زمینه كار خود دسترسی می‏یافته، آن را به متن كتاب می‏افزوده است.



    نام كتاب :


    كتابی كه امروز به نام «تاریخ بیهقی» می‏شناسیم، در آغاز «تاریخ ناصری» خوانده می‏شده است به دو احتمال: نخست به اعتبار لقب سبكتگین(پدر محمود غزنوی) كه ناصرالدین است و این كتاب تاریخ خاندان و فرزندان و فرزندزادگان وی بوده، و دیگر لقب سلطان مسعود كه «ناصرالدین الله» بوده است. به هر حال كتاب به نامهای دیگری نیز نامیده می‏شده، از این قرار:

    تاریخ آل ناصر، تاریخ آل سبكتگین، جامع التواریخ، جامع فی تاریخ سبكتگین و سرانجام تاریخ بیهقی، كه گویا بر اثر بی‏ توجهی به نام اصلی آن (تاریخ ناصری) به این نامها شهرت پیدا كرده بوده است. بخش موجود تاریخ بیهقی را «تاریخ مسعودی» نیز می‏خوانند از جهت آنكه تنها رویدادهای دوره پادشاهی مسعود را در بر دارد.

صفحه 2 از 2 نخستنخست 12

کلمات کلیدی این موضوع

مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
طراحی سایت ارزان سایت سیلز ارائه دهنده خدمات طراحی سایت و سئو
فروش کارتن فروش کارتن اسباب کشی,ارسال به تمام نقاط تهران
خانه هوشمند هوشمند سازی خانه,نماینده رسمی خانه هوشمند
دانلود نرم افزار گردشگری دانلود برنامه گردشگری بصورت کاملا رایگان
نویسنده محبوب نویسنده برتر را از ما بخواهید
اتاق تبلیغات اتاق تبلیغات
مرجع تخصصی و رایگان ویبولتین در ایران | ویکی وی بی
مختصری از ما انجمن تخصصی ادرم در سال 1396 تاسیس شده است و افتخار میکند که تا کنون توانسته به نحو احسن بهترین خدمات و امکانات را برای وبمستران میهن عزیزمان ایران به ویژه کاربران ادروم به ارمغان بیاورد . آنچه که ادروم را نسبت به دیگر مراجع تبلیغاتی در ایران متفاوت میسازد کیفیت خدمات و پشتیبانی به صورت رایگان و با سرعت بالا می باشد . همچنین سعی شده است که بخش هایی که در دیگر مراجع در حال حاضر کمتر به آنها بها داده میشود به صورت کامل تحت پوشش قرار گیرد